Ik moest aan Angelina Jolie denken. Dinsdagavond, in het nieuwe Luxortheater. Ik stond aan de rode loper van de film Het Bombardement, waar iedereen wachtte op de komst van Jan Smit. De hoofdrolspeler, eigenlijk zanger. Ik ergerde me er aan het opgeklopte sfeertje, de poses van BN’ers en de hijgerigheid van veel collega’s. En ik vreesde de film. Die ook te treurig voor woorden bleek. Iedereen heeft inmiddels gesmuld van de dodelijke recensies.

Ik dacht dus aan Angelina Jolie. Een paar maanden geleden bezocht ik haar persconferentie in Sarajevo. Ze was daar om háár debuutfilm, In The Land Of Blood Of Honey te presenteren. Die ook gaat over een onmogelijke liefde in oorlogstijd. Een andere oorlog, maar hetzelfde thema. In haar film geen Rotterdamse bakkersknecht en een Duitse madam, maar een Bosnische moslima en een Bosnisch-Servische officier. Een film met ook slechte recensies. Maar toch, sinds dinsdagavond heb ik een stuk meer respect voor mevrouw Jolie.

Angelina Jolie heeft geprobeerd het krankzinnig ingewikkelde conflict op de Balkan samen te brengen in een onmogelijke liefde. Gaat daarin over de top, wil teveel in die anderhalf uur, maar - en dat maakt het grote verschil - heeft wel geprobeerd een zo eerlijk mogelijke film te maken. Zelfs tijdens de draaiperiodes discussieerde ze nog met de Bosnische, Servische en Kroatische acteurs over het scenario, het script, hun manier van kijken, op zoek naar het ware verhaal. Ze werkte met lokale, professionele, in de VS totaal onbekende acteurs. Ze nam elke scene twee keer op, één keer in het engels voor de Amerikaanse en internationale markt, één keer in Bosnisch/Servisch/Kroatisch voor het publiek op de Balkan. 

Ze wilde zo graag een goede film maken. Ze wilde zo graag mensen dichter bij elkaar, vrede stichten, een heldin zijn. Had ze niet moeten doen misschien, maar oprecht is het wel. Geloof ik. Net als haar tranen, nadat ze een staande ovatie kreeg in Sarajevo. Een zaal vol met Bosnische overlevers, die met haar meehuilden en mee trots waren. En belangrijk, zichzelf vaak wel herkenden in het gruwelijke verhaal. 

In Rotterdam klonk dinsdagavond de nieuwste hit van Jan Smit terwijl de aftiteling van Het Bombardement rolde. Iets met ‘hou me vast’. ‘Sla je armen om me heen’. Had Jan helemaal zelf geschreven. In de zaal werd ingehouden gelachen. De mensen hadden net een slap liefdesverhaal gezien, waarin het geen enkel moment vonkte, spetterde, geloofwaardig werd. Tegen het decor van een bombardement dat slechts bijzaak was, een bijrol speelde. Jan had z’n meissie. En daar ging het om. 

Er zaten nog net geen bloopers in de aftiteling. 

Een zijpaadje nu. Vanochtend interviewde ik Martin van Waardenberg. Over 2012, voor een uitzending van Rijnmond op oudejaarsdag. Ter voorbereiding keek ik gisteravond (eindelijk) De Marathon, die Rotterdamse film die dit jaar wel een groot succes was. En wat een verademing! Tranen van het lachen en huilen. Rotterdams. Met een hoop gegodver. Maar ziel. En liefde. 

Martin van Waardenberg vertelde vanochtend dat producent Reinout Oerlemans van Eyeworks eigenlijk bekende figuren als Paul de Leeuw en André van Duin voor de film wilde. Het Jan Smit-effect zeg maar. Daar zijn Martin en zijn maten voor gaan liggen. God zij dank. 

Daarom, als je je afvraagt wat te doen deze kerstvakantie; kijk dat debuut van Angelina, dat ook slechte recensies kreeg maar wel alles met de rauwe werkelijkheid te maken heeft. En ga daarna als de donder naar de bios. Niet voor Het Bombardement, maar voor De Marathon. Want die is wel geweldig. En Het Bombardement is niet alleen een lachertje. Eigenlijk is die film een grote schande.