Menu \

Marcel van der Steen

Dutch journalist, Sarajevo based, covering Balkans and beyond | VRT, RTL, BNR, National Geographic and more.

Hello Balkan nerds: some Rotterdam Film Festival tips for you

image

The 43th International Film Festival Rotterdam is coming. It starts this wednesday. And as always I try to see as many as possible Balkan related films during the festival. And maybe you want to give some of them a try too.

So these are the shorts, features and documentaries in the program I could find. Enjoy! 

The Disobedient, 112’, Serbia. 
Evaporating Borders
, 75’, USA, Cyprus. 
Giant
(part of Tiger Award Competition For Short Films 1), 13’, Romania. 
Happily Ever After, 83’, Croatia, Netherlands. 
Karpotrotter, 49’, Slovenia.
Mother Europe, 90’, Slovenia, Macedonia, Croatia. 
Notre Tempo (part of Tiger Award Competition For Short Films 1), 13’, France. 
On Shaky Ground (part of Short Stories 3: Support), 29’, Croatia.
Piccola patria, 111’, Italy. 
Shadow of a Cloud (part of Short Stories 2: Adaption), 30’, Romania.
Soles de primavera (part of Short Stories 2: Adaption), 24’, Serbia. 
Tiny Bird (part of Short Stories: Resolution), 30’, Croatia, Serbia.
Viktoria, 155’, Bulgaria, Romania. 
When Evening Falls on Bucharest or Metabolism, 85’, Romania, France.
Where Are You Bucharest?, 80’, Romania.


Zo’n 120 ouders, opvoeders en andere belangstellenden gingen gisteren met elkaar in gesprek over opvoeden in divers 010, een debat georganiseerd door Arminius in samenwerking met de gemeente Rotterdam. Ik was de debatleider. 

Interessant en verontrustend soms om te horen hoe ouders vaak worstelen met opvoeden in de grote stad. Ouders die hun kinderen niet meer buiten laten spelen, omdat het daar te gevaarlijk zou zijn, opvoeders die geen raad weten met het social mediagebruik van hun pubers. 

Het was een goed panel met opvoedkundige Elsie Sloot, pedagoog Mariëtte Lusse en socioloog Iliass El Haioui. Zeker het essay van Iliass is de moeite van het verder lezen waard: Hoe de straat de school binnendringt

Voetbal is geen oorlog

Gepubliceerd op Joop.nl, 16 oktober 2013

Sarajevo ontplofte gisteravond. De hoofdstad van Bosnië en Herzegovina vierde de winst van het Bosnische voetbalelftal tegen Litouwen alsof het land het WK al had gewonnen. Bosnië plaatste zich gisteren voor het wereldkampioenschap in Brazilië volgend jaar. En dat is bijzonder, want niet eerder lukte het zich te plaatsen voor een groot toernooi. En dus vuurwerk, toeterende auto’s en duizenden mensen op straat, met vlaggen zwaaiend en tranen in de ogen. 

Toen vannacht rond half twee het Bosnische team landde op Sarajevo Airport wachtten duizenden fans de spelers op. Waar twintig jaar geleden nog een groot portret van Tito hing, aan het begin van de Titova Ulica (Straat van Tito) verschenen nu de voetballers op het balkon. De blauwgele massa zong hen toe alsof ze de beker al hadden meegenomen. Bosnië leek weer even één. En ook vandaag loopt Sarajevo nog met een glimlach door de straten. 

Dayton
Bosnië is altijd een verdeeld land geweest. Het ontstond in 1992 nadat de Bosnische regering besloot zich af te scheiden van Joegoslavië. Een bloedige oorlog volgde waarin Bosniakken (Bosnische moslims), Bosnische Serviërs en Bosnische Kroaten elkaar bevochten. Na de massamoord in Srebrenica (ruim 7000 doden) maakte het Dayton Akkoord een einde aan de oorlog. Bosnië bleef één land, maar werd verdeeld in twee entiteiten: Een Servische Republiek (Republika Srpska) en een gezamenlijke federatie voor Bosniakken en Bosnische Kroaten (Federacija Bosna i Hercegovina). Sindsdien is de oorlog voorbij. Maar daar is dan ook wel zo’n beetje alles mee gezegd. Want ‘Dayton’ zorgde dan wel voor het einde van de oorlog, het zorgde er ook voor dat elke bevolkingsgroep zich terugtrok in eigen gebied, zo min mogelijk samenleefde en, zeker op politiek niveau, al helemaal niet samenwerkte. Velen beweren dat de spanningen in het land op dit moment groter zijn dan in de jaren 90, voorafgaand aan de oorlog. 

En daar zal een potje voetbal niets aan veranderen. Maar toch, ik geloof dat er gisteren iets heel belangrijks is gebeurd.

Allereerst heeft de Bosniër eindelijk weer iets om trots op te zijn. Want in het land met grote armoede, corrupte politici en nog onontdekte massagraven is er verdomd weinig om je over op de borst te kloppen. Ja, die Olympische Spelen van 1984. Daar hebben ze ‘t nog steeds over. De mascotte van de Winterspelen in Sarajevo is nog steeds te koop in de toeristenwinkels in de oude stad. Nostalgie voor aan je sleutelbos. Toen was Sarajevo het middelpunt van de wereld. Toen was alles mooi en goed. Pas tien jaar later waren weer alle camera’s gericht op de Bosnische hoofdstad; er vielen mortiergranaten, snipers bepaalden het dagelijkse leven. 

De plaatsing van het Bosnische elftal maakt trots. Er is iets bereikt. En het speelt daarin zeker mee dat de buurlanden Kroatië en Servië zich (nog) niet hebben kunnen plaatsen voor het WK en dus (mogelijk) niet meevoetballen op het wereldtoernooi. Bosnië was altijd het sukkelige broertje. Nu is het megastoer.

Banja Luka
Ten tweede, en nog veel belangrijker, het lijkt erop dat het Bosnische team werkelijk de drie bevolkingsgroepen dichter bijelkaar kan brengen. Gisteravond werd er ook feestgevierd in Banja Luka, de hoofstad van de Servische entiteit. De vice-president van de Servische Republiek Emil Vlajki feliciteerde gisteravond zelfs het Bosnische voetbalteam. Normaal gesproken steunen de Bosnische Serviërs het elftal uit moederland Servië, maar dat is uitgeschakeld. En dus is steun voor het Bosnische team zeker een optie nu. Voor de Bosnische Kroaten is het nog afwachten. Het team van moederland Kroatië kan zich via de playoffs alsnog plaatsen. Wanneer dat gebeurt zullen zij uiteraard voor dat elftal juichen en met Kroatische vlaggen zwaaien.

Ik hoop dus dat Kroatië zich niet plaatst voor het WK. En dat straks in Banja Luka, Mostar en Sarajevo Bosniërs met verschillende achtergronden gezamenlijk juichen voor het team van Bosnië en Herzegovina. Voetbal zal de problemen niet oplossen. Maar het kan wel een stap zijn in de goede richting. Een gezamenlijke vijand brengt mensen samen, een winnend voetbalteam ook. 

Verder lezen:
De Joegoslavische oorlog begon op het voetbalveld.

Journey to Yugoslavia, 1959

In 1959 reisde de Britse filmmaker John Dooley door Joegoslavië, van de Adriatische kust via Mostar
en Sarajevo naar Belgrado. Het leverde prachtig beeldmateriaal op.

Converted from 16 mm film.
John Dooley Plymouth Films Ltd, now defunct.

(Bron: vimeo.com)

j
c
Vanochtend moest ik op het Noordereiland zijn. De mist hing nog boven de rivier. Het uitzicht was er prachtig. De koffie minder.
Vanochtend moest ik op het Noordereiland zijn. De mist hing nog boven de rivier. Het uitzicht was er prachtig. De koffie minder.

Vanochtend moest ik op het Noordereiland zijn. De mist hing nog boven de rivier. Het uitzicht was er prachtig. De koffie minder.

Daft Punk “Lose Yourself To Dance” AKA Daft Signz from Nicolas Randall on Vimeo.

Every wednesday at a suburban Los Angeles park in North Hollywood, a group of talented individuals come together to create a form of self-expression you may have never experienced before: a mind-blowing synthesis of sign spinning and street dance.

Daft Signz celebrates this California-born phenomenon.

Directed by Nicolas Randall and Joe Stevens
Cinematography: Alex Disenhof
Featuring: Erik Argote, Kadeem Johnson, Justin Brown and Ray Rivera.

Please share to the world with the hash tag #DAFTSIGNZ via daftsignz.com

Follow, Like, Share
Instagram, Vine, Twitter, Tumblr
@daftsignz

YouTube
youtu.be/LHoEcFjJAX4

Random Access Memories, now now on iTunes:
smarturl.it/RAMiTunes

(p) 2013 Daft Life Limited under exclusive license to Columbia Records, a Division of Sony Music Entertainment.